ปลายปี 1930 เบอร์ทรัน รัสเซลล์ นักคณิตศาสตร์และนักปรัชญาชื่อดังชาวอังกฤษ
ได้เขียนหนังสือออกมาเล่มหนึ่งชื่อ "The Conquest of Happiness"
งานเขียนเล่มนี้น่าจะช่วยนำทางผู้อ่านที่กำลังเผชิญหน้ากับความทุกข์
ให้สามารถวิเคราะห์สถานการณ์และเลือกทางเดินไปสู่หนทางแห่งความสุขของชีวิตได้

อะไรคือเหตุและปัจจัยที่ทำให้แต่ล่ะชีวิตมีความสุข

นับเป็นคำถามที่มนุษย์เฝ้าเพียรพยายามหาคำตอบมาทุกยุคทุกสมัย
แต่มนุษย์ส่วนใหญ่ก็ยังมิอาจหาคำตอบสำเร็จรูปอันเป็นสากลที่ช่วยให้ตนพ้นทุกข์-
อันเป็นจุดเริ่มต้นที่จะทำให้พบกับความสุขได้
ประวัติศาสตร์ของความทุกจึงคงอยู่คู่กับมนุษยชาติมายาวนานเท่ากับประวัติศาสตร์ของความพยายามในการค้นหาความสุข
เพียงแต่เมื่อเรามุ่งเป้าไปที่ความสุข
เราจึงรังเกียจความทุกข์
ทั้งๆที่สุขและทุกข์ล้วนเป็นเพียงสภาวะหนึ่งของชีวิต
เพียงแต่ว่าทุกข์เป็นสภาวะที่ทนได้ยากกว่าเราจึงพยายามหนีห่างจากความทุกข์
เหมือนวิ่งหนีเงาของตัวเอง
ทุกข์จึงกลายเป็นศัตรูที่อยู่ในหัวใจของเรา
จะไล่ก็ไม่ไป จะกำจัดก็ไม่ได้ ปล่อยครั้งคนที่เผชิญความทุกข์แสนสาหัสจึงจำเป็นต้องปลิดชีวิตเพื่อพิชิตศัตรู
โดยหารู้ไม่ว่าทั้งหมดนี้เขามาดี มาอย่างมิตร มาเพื่อเตือนสติให้เราได้ขบคิดถึงสิ่งต่างๆในชีวิต
ที่ในห้วงยามปกติเราจะไม่มีวันคิดถึง

ในช่วงเวลาแห่งความทุกข์ มนุษย์มักเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองได้ดีกว่าในช่วงเวลาแห่งความสุข
ความทุกข์จึงเป็นเงื่อนไขเบื้องต้นของการผลิตปัญญา
อย่างน้อยก็เพื่อหาทางนำพาตัวเองออกไปจากความทุกข์นั้น

ความทุกข์จึงเปรียบเสมือนจุดพลิกผันให้เราได้ตระหนักว่า
เราควรจะใช้ปัญญาในการเลือกทางเดินต่อไปข้างหน้าด้วยท่าทีอย่างไร

ความทุกข์จึงเป็นกัลยาณมิตรที่คอยเตือนเรามิให้เราเพลิดเพลินไปกับความสุข-ความสำเร็จของชีวิต ที่มาแล้วก็ต้องจากไป

เรื่องนี้พูดง่าย เขียนง่าย แต่ทำยาก
เพราะในชีวิตจริง บ่อยครั้งที่เราไม่สามารถตั้งสติและวางตัวเป็นมิตรกับทุกข์ได้
เมื่อตั้งหน้าตั้งตาเป็นศัตรู ทุกข์จึงทำร้ายและทำลายเรา
เพราะเราเฝ้าวนเวียนอยู่กับการต่อสู้เอาชนะความทุกข์
ทุกข์ระยะสั้นจึงกลายเป็นทุกข์ระยะยาว
ทุกข์ที่ควรจะลดน้อยถอยลงตามวันเวลาและประสบการณ์แห่งชีวิตจึงเพิ่มมากขึ้น

Credit :
เก็บความสุขใส่ชีวิต
ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา
Spiritual Wealth
จาก Signature

เก็บความสุขมาใส่ชีวิต
เรื่องนี้อ่านเจอในหนังสือนิตยสารรายสามเดือนเล่มหนึ่งที่วางอยู่ในห้องวิทยุ(ห้องทำงาน)
เห็นแล้วอยากอ่าน เพราะเขาทำรูปเล่มเรียบๆดี
(ยังสงสัยอยู่ว่ามันน่าสนใจอย่างไร)
ก็เลยเปิดดูผ่านๆตา เลยได้ไปเจอเรื่องสั้นเรื่องนี้แหละ
มันตรงกับช่วงหนึ่งของชีวิตพอดี
ช่วงที่ผมต้องรบกับความทุกข์
แต่ในเรื่องนี้ เขาแนะนำให้มองเรื่องทุกข์เป็นเรื่องปกติ
มองความทุกข์เป็นเพื่อนที่คอยเตือนคอยสอนให้เห็นถึงปัญญา(ทางแก้ไข้ปัณหาต่างๆ)
เป็นแนวคิด แนวทางในการมองโลกผ่านปัณหา
อ่านแล้วรู้สึกดี...

ปัญหา กับ แผลเป็นและแผลสด

วันหนึ่งผมได้คุยกับพี่สมเกียรติ(พี่ที่ดูแลเรื่องประกันชีวิตของพ่อและแม่)
พี่สมเกียรติได้ถามผมถึงเรื่องที่ทำงาน
ผมก็บอกว่าดีครับ ปัญหาที่มีก็เกี่ยวกับเพื่อนร่วมงานเป็นส่วนใหญ่
พี่เขาก็ว่าอย่าเอามาเป็นปัญหาสิ
ปัญหายังเราไปสนใจมันมาก ปัญหามันจะยิ่งกลายเป็นเรื่องใหญ่
(เออ...จริงอย่างที่พี่พูดว่ะ ถ้าไม่ไปสนใจมันก็ไม่เป็นปัญหา)

555+ ตอนนั้นบอกจริงๆเลยนะว่าไม่ค่อยได้สนใจฟังมันนักหรอก
แต่หลังจากที่ได้นั่งคิดอะไรเพลินๆ มันก็สะกิดใจคิด

ดูแล้วมันขัดๆกันหรือป่าวนะ? หรือคิดว่ายังไง?

ไม่มีใครรู้กันอย่างแน่ชัดว่าเสื้อยืดถือกำเนิดขึ้นมาเมื่อใดกันแน่
ได้แต่มีการค้นคว้าของนักประวัติศาสตร์ด้านแฟชั่นออกมาอธิบายเอาไว้
หลานสำนวนด้วยกัน แต่มีสำนวนที่ฮิตและยอมรับกันอยู่ในปัจจุบันนี้คือ
อันแรก เสื้อยืดเริ่มจากการเป็นเสื้อชั้นในสำหรับใส่ทำงานกลางแจ้งของพวกกะลาสี
เรือในอักฤษโดยการให้เย็บแขนเสื้อติดกับเสื้อกล้ามเพื่อที่จะไม่ให้เหล่าราชวงศ์ทั้งหลาย
ได้เห็นขนรักแร้ที่น่ารังเกียจให้รกตา
อันที่2 เป็นเรื่องที่เล่าว่า คนขนถ่ายพวกใบชาในเมืองท่าแอนนาโพลิส รัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา
ในคศวรรษที่17 ใส่เสื้อยืดแขนสั้นทำงานกัน จึงทำให้คำว่า ที่เชิ้ต T มาจากคำว่า Teaแปลว่าชานั้นเอง
กับอันสุดท้ายที่เราจะได้ยินกันบ่อยคือ เสื้อยืดเกิดมาจากการเป็นชั้นในของทหารเรืออเมริกัน โดยในระยะแรกเสื้อจะทำมาจากฝ้ายขาว
ใส่ไว้ข้างในปกปิดขนหน้าอกและนิยนใส่เอาไว้ใต้เสื้อจัมพอร์
ซึ่งเป็นเสื้อสวมศรีษะคลุมถึงสะโพก โดยกองทัพเรืออเมริกาใช้เสื้อยืดแบบนี้มาตั้งแต่ปีค.ศ. 1913
และมาระบาดอย่างหนักในหมู่กองทัพต่างๆ ก็ช่วงสงครามโลกครั้งที่2นี้เอง

ใช่ว่าเสื้อยืดจะระบาดอยู่ในหมู่ทหารเท่านั้น แต่มันเป็นที่นิยมในหมู่ชนชั้นใช้แรงงานทั้งหลายในอเมริกาและฝั่งทางยุโรปทั้งหลาย
จนทำให้สมัยหนึ่งเสื้อยืดเองก็คือสัญลักษณ์ของชนชั้นกรรมาชีพดีๆนี้เอง
ที่จะไม่เป็นการยอมรับของวงการแฟชั่นชั้นสุงทั้งหลาย

เนืองจากมันส่อให้เห็นถึงความต่ำชั้นกว่าตัวเองและการสวมใส่เสื้อยืด
กลับถูกมองว่าเป็นกบฏหรือแบดบอยในสายตาของผู้คนหัวอนุรักษ์นิยม

เสื้อยืดได้กลายเป็นสัญลักษณ์ธงรบ แห่งการแหกกรอบความคิดของสังคมขึ้นมา
ยิ่งมาเด่นชัดมากขึ้นในทศวรรษที่ 60 กับภาวะระอุของสงครามเย็นและสงครามเวียดนาม
การนำเอาเสื้อยืดมาย้อมสีและสกรีนข้อความที่ส่อถึงความคิดของผู้คนทั้งหลาย

ปัจจุบันเสื้อยืดได้กลายเป็นหนึ่ง ในอาภรณ์พื้นฐานยอดฮิตไปทั่วโลกที่สังคมยอมรับมากขึ้น
ไม่ใช่เป็นเสื้อผ้าขบถทางด้านวัฒนธรรมอีกต่อไปแล้ว แต่ทว่ามันคือแฟชั่นยอดนิยม.

ข่าวการเมืองกำลังมาแรงนะช่วงนี้นะ

ได้เมลขำขำมาจากพี่อ๊อบ อ่านแล้วตลกคลายเครียด

ทั้งๆที่เรื่องจริงมันก็ยังคงเครียดอยู่หล่ะนะ แต่ก็คงพอบรรเทาได้บ้าง

 

เด็กน้อยคนหนึ่งซึ่งมีครอบครัวที่อบอุ่นซึ่งในครอบครัวมีด้วยกัน ทั้งหมด 5 คน
วันนึงขณะที่เด็กน้อยนั่งกินข้าวเช้าอยู่บนโต๊ะอาหาร
เด็กน้อยมองเห็นคุณพ่อดูข่าว TV เกี่ยวกับการ เมือง
' พ่อ...การเมืองคืออะไรอ่ะ ' เด็กน้อยถามพ่อด้วยความสงสัย
พ่อทำท่าทางคิดหนักก่อนจะตอบกลับไปว่า ' อืม...มันก็ไม่ยากหรอกลูกเปรียบเทียบง่ายๆนะลูก '
- เปรียบ พ่อเป็น พ่อค้านายทุน ก้อคอยหาเงินไง
- เปรียบ แม่เป็น รัฐบาล ก็คอยเอาเงินจากพ่อมาบริหารไง !
- เปรียบ ตัวลูกเองเป็น ประชาชน ที่ต้องมีรัฐบาลคอยดูแล
- เปรียบ น้องชายของลูกเป็น อนาคตของชาติ
- เปรียบ พี่แจ๋ว (พี่เลี้ยงของเด็กในบ้าน) เป็นชนชั้นแรงงาน
เด็กน้อยทำหน้า งง ก่อนจะปล่อยให้ ความสงสัยนั้นอยู่ในหัวตลอดทั้ง-วัน
จนถึงเวลาตกดึกของวันนั้น ขณะเด็กน้อยกำลังหลับ
' แงๆๆๆๆๆ ' เสียงน้องชายตัวน้อยของเค้าร้องดังขึ้น
เด็กน้อยเดินไปดูที่เปลจึง ได้รู้ว่าน้อยชายของเค้า ขี้แตก
เด็กน้อยรู้ทันทีว่าต้องไปตามแม่มาดูน้อง
ขณะเดินไปตามแม่เด็กน้อยได้ยินเสียงออกมาจากห้องของพี่แจ๋วพี่เลี้ยงคนสวย
ด้วยความสงสัยจึงแง้มประตูดูพบว่า
พ่อเค้ากำลังอยู่บนตัวของพี่แจ๋ว
เด็กน้อยจึงเดินไปที่ห้องของแม่พบว่าแม่ของเค้ากำลังนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่
เด็กน้อยพยายามปลุกแต่ก็ ไม่ยอมตื่น
เด็กน้อยท้อใจเดินกลับห้องนอนและหลับไปหลังจากคิดอะไรได้มากมาย

ตื่นตอนเช้าขณะลงมาจากห้องเพื่อกินข้าวเช้า
เด็กน้อยเห็นพ่อของเค้า
' พ่อๆ ผมรู้แล้วละว่าการเมืองเป็นยังไง '
เด็กน้อยยิ้มที่ตัวเองเข้าใจในสิ่งที่ผู้ใหญ่บางคนยังไม่เข้าใจ
' แล้วมันเป็นยังไงละไหนบอกพ่อสิลูก ' พ่อถามด้วยความอยากรู้

 

การเมืองก็คือ
การที่พ่อค้าหรือนายทุนกดขี่ชนชั้นแรงงาน!!
ในขณะที่รัฐบาลก็หลับหูหลับตาไม่สนใจประชาชน
แม้ว่าประชาชนจะเรียกร้องยังไงก็ตาม!!
โดยทิ้งอนาคตของชาติให้จมบนกองขี้!!

 

เอ่อ...ดูแล้วรู้สึกยังไง?
ผมบอกไม่ถูก แต่ดูแล้วรู้สึกดี

Mail Forward จากพี่วุฒิ

 

นี่ก็เป็นอีกหนึ่งเมลที่ได้นั่งอ่านแล้ว ทำให้ยิ้มออก
(นึกถึงรายการถ้าคุณแน่อยากแพ้ป.4)
ลองอ่านดูแล้วคิดตามนะครับ ดูว่าจอบถูกหรือป่าว...อิอิ

 

A PRE-SCHOOL TEST FOR YOU
ข้อสอบเด็กอนุบาล

 

Which way is the bus below travelling?
คุณคิดว่ารถกำลังไปทางไหน

To the left or to the right?
ไปทางซ้ายหรือทางขวา

 

 

Can't make up your mind?
ตอบไม่ได้ใช่ใหม

Look carefully at the picture again.
ลองดูรูปให้ดีอีกครั้งสิ

Still don't know?
 ก็ยังไม่รู้ใช่ใหม

Primary school children all over the UK were shown this picture and asked the same question.
เด็กอนุบาลที่ UK ได้ดูรูปนี้และถูกตั้งคำถามเดียวกัน

90% of them gave this answer:
90% ของเด็กที่ดูรูปสามารถตอบคำถามนี้ได้ว่า

'The bus is travelling to the right.'
'รถกำลังไปทางขาว'

 

When asked, 'Why do you think the bus is travelling to the right?'
'ทำไมถึงคิดว่ารถไปทางขวาล่ะ'

They answered:
เด็กๆ ตอบว่า

'Because you can't see the door to get on the bus.'
'เพราะว่าเราไม่เห็นประตูให้ขึ้นรถน่ะสิ'

 

How do you feel now???
ตอนนี้คุณรู้สึกยังไง

I know, me too.

 ผมรู้ เพราะผมก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน

 

ฮ่า ฮ่า เก่งจัง!